Лк 17, 11–19
Езус, калі ішоў у Ерузалем, праходзіў праз Самарыю і Галілею. І калі Ён уваходзіў у адну вёску, сустрэлі Яго дзесяць
пракажоных, якія сталі здалёк і моцным голасам казалі: Езус, Настаўнік,
змілуйся над намі. Убачыўшы іх, Ён сказаў ім: Ідзіце, пакажыцеся святарам. А
калі адышлі, яны ачысціліся.
І
адзін з іх, убачыўшы, што стаў аздароўлены, вярнуўся, моцным голасам
праслаўляючы Бога, і, упаўшы ніцма да ног Ягоных, дзякаваў Яму. А быў гэта
самаранін. Тады Езус сказаў: Ці не дзесяць было ачышчаных, дзе ж дзевяць? Не
знайшлося нікога, хто б вярнуўся аддаць славу Пану, акрамя гэтага чужынца? І
сказаў яму: Устань, ідзі; вера твая ўратавала цябе.
Мы часта звяртаемся да Госпада з рознымі просьбамі, можна нават сказаць –
бамбардзіруем Яго штодня сваімі пажаданнямі… крыўдуем у тых выпадках, калі Ён
дапускае штосьці, здаецца, зусім адпавотнае, зусім неадпаведнае і непатрэбнае ў
нашых жыцці…
У той жа час як жа мала ў нашым жыцці элементарнай удзячнасці і падзякі…
Комментариев нет:
Отправить комментарий