Мц 13, 24–30
Езус прапанаваў людзям іншую
прыпавесць, кажучы:
Валадарства Нябеснае падобнае да
чалавека, які пасеяў добрае насенне на полі сваім. Калі ж людзі спалі, прыйшоў
вораг яго і пасеяў між пшаніцаю каласоўнік і сышоў. Калі ж збажына прарасла і
дала плод, тады з’явіўся таксама каласоўнік.
І прыйшлі слугі гаспадара дому, і
сказалі яму: Пане, ці ж не добрае насенне пасеяў ты на полі сваім? Адкуль жа на
ім каласоўнік? Ён адказаў ім: Вораг зрабіў гэта. Тады слугі сказалі яму: Хочаш,
мы пойдзем выпалаць яго? Але ён сказаў: Не. Бо, выбіраючы каласоўнік, вы можаце
павырываць разам з ім і пшаніцу. Пакіньце да жніва расці разам тое і другое. А ў час жніва я скажу
жняцам: Збярыце спачатку каласоўнік і звяжыце яго ў пучкі, каб спаліць, а
пшаніцу збярыце ў гумно маё.
Пакіньце да жніва расці разам тое і другое – нельга гэтыя словы Збавіцеля разумець як згоду на зло, на
грэх ў жыцці чалавека…. Пан дае магчымасць нават самаму “злоснаму” грэшніку
навярнуцца, перамяніць сваё жыццё… Хто ж я – каласоўнік, ці пшаніца, сярод якой
можа і ёсць пустазелле, аднак яна гатовая даверыцца ў кожны момант Таму, Які
палюбіў нас першы?…
Комментариев нет:
Отправить комментарий