Мц 13, 1–9
У той дзень Езус выйшаў з дому і
сеў каля мора. І сабралася каля Яго мноства народу, так што Ён увайшоў у човен
і сеў, а ўвесь народ стаяў на беразе. І шмат гаварыў ім ў прыпавесцях, кажучы:
Вось выйшаў сейбіт сеяць. І калі
ён сеяў, адны зярняты ўпалі пры дарозе, і наляцелі птушкі, і паклявалі іх.
Другія ўпалі на камяністае месца, дзе не было шмат глебы, і адразу прараслі, бо
зямля была неглыбокай. Калі ж узышло сонца, яны завялі і з-за таго, што не мелі
каранёў, засохлі. Іншыя зярняты ўпалі ў церні, і выраслі церні, і заглушылі іх.
А яшчэ іншыя ўпалі на добрую зямлю і прынеслі плён: адно ў сто разоў, другое ў
шэсцьдзесят, а іншае ў трыццаць.
Нашае жыццё – гэта зямля, на якую падаюць зярняты слова Божае… Для таго,
каб прынесці плён, неабходна паддацца апрацоўцы – бо на камяністым месцы, ці
сярод пустазелля не будзе добрага ўраджаю…
Як жа важна ў гэтым працэсе нястомнай працы над сабой слухаць Таго, Які
нястомна прыходзіць да кожнага з нас, каб сеяць… Сваю любоў ў нашых сэрцах…
Комментариев нет:
Отправить комментарий