31.07.2013 - успамін св. Ігнацыя Лаёлы.

Лк 14, 25–33

Шмат людзей ішло за Езусам. Звярнуўшыся, Ён сказаў ім: Калі хто прыходзіць да Мяне і не зненавідзеў бацькі свайго, і маці, і жонкі, і дзяцей, і братоў, і сясцёр, і нават жыцця свайго, той не можа быць вучнем Маім. Хто не нясе крыжа свайго і не ідзе за Мною, не можа быць Маім вучнем.

Бо хто з вас, калі захоча пабудаваць вежу, спачатку не сядзе і не падлічыць выдаткаў, ці мае на будову. Калі ж закладзе падмурак і не зможа закончыць, усе, хто ўбачыць, пачнуць смяяцца з яго, кажучы: Гэты чалавек пачаў будаваць і не змог скончыць.

Або які кароль, ідучы на вайну супраць іншага караля, не сядзе і не параіцца спачатку, ці моцны ён, каб ісці з дзесяццю тысячамі супраць таго, хто ідзе на яго з дваццаццю тысячамі? Калі не, то пакуль той яшчэ далёка, ён пашле да яго пасланцоў прасіць міру.

Гэтак ніхто з вас, калі не пакіне ўсяго, што мае, не можа быць Маім вучнем.

Хто не нясе крыжа свайго і не ідзе за Мною, не можа быць Маім вучнем.

Крыж – гэта заўсёды няпроста… Крыж – гэта змаганне, цярпенне і боль… Крыж нашай штодзённасці, крыж нашага жыцця – гэта шлях пілігрымкі з Хрыстом,  праз Хрыста і ў Хрысце… “Будзьце маімі спраўднымі вучнямі” – заклікае Збавіцель… “Ідзіце за Мной…”, бо інакш станеце тымі, хто пачаў будаваць і не змог скончыць…