Мц 13, 47–53
Езус сказаў народу: Валадарства Нябеснае падобнае таксама да
нерата, закінутага ў мора, што збірае рыбу ўсялякага кшталту. Калі ён
напоўніўся, яго выцягнулі на бераг і, сеўшы, добрае сабралі ў посуд, а благое
выкінулі вон.
Так будзе пры сканчэнні свету: выйдуць Анёлы, і аддзеляць ад
праведнікаў благіх, і кінуць іх у вогненную печ. Там будзе плач і скрыгатанне
зубоў.
Езус спытаўся ў іх: Ці зразумелі вы ўсё гэта? Яны адказалі
Яму: Так. Ён жа сказаў ім: Вось чаму ўсялякі кніжнік, навучаны пра Валадарства
Нябеснае, падобны да гаспадара, які выносіць са скарбніцы сваёй новае і старое.
Закончыўшы гэтыя прыпавесці, Езус пайшоў адтуль.
Благое выкінуць
са свайго жыцця… Зрабіць гэта няпроста – бо патрэбна нястомная праца над сваёй
духоўнасцю і чалавечнасцю… У гэтым сэнсе нашае жыццё падобнае да агарода – мала
пасадзіць бульбу, агуркі і іншую агародніну… Трэба яшчэ і клапаціцца аб іх, каб
атрымаць багаты ўраджай… Калі ж гаспадар скажа: “Расціце самі па сабе”, нічога
добрага не будзе – агарод зарасце пустазеллем… Таксама і з нашай душой – не праполваем
яе праз пакаянне, зарастае пустазеллем граху – спачатку не заўважальна, а пасля
гэты быльнёг разрастаецца так, што і прасвету не відаць… Таму трэба, неабходна
благое выкінуць са свайго жыцця – не для таго, каб застацца пустым, але каб
знайсці ў сваім месцы для дабра, для Бога…
Комментариев нет:
Отправить комментарий