Лк 12, 13–21
Нехта з натоўпу сказаў Езусу: Настаўнік, скажы брату майму,
каб ён падзяліўся са мною спадчынай. Але Езус адказаў яму: Чалавеча, хто
паставіў Мяне судзіць або раздзяляць вас?
Пры гэтым сказаў ім: Глядзіце, сцеражыцеся ўсялякай
прагнасці, бо нават калі хтосьці мае дастатак, жыццё яго не залежыць ад ягонай
маёмасці.
І расказаў ім прыпавесць: у аднаго багатага чалавека добра
ўрадзіла поле. І ён разважаў сам-насам: Што мне рабіць? Няма куды мне сабраць
ураджай мой. І сказаў: Вось што зраблю: паламаю засекі мае і збудую большыя, і
збяру туды ўсё збожжа маё і ўсё дабро маё. І скажу душы маёй: Душа, шмат дабра
ў цябе ляжыць на многія гады. Адпачывай, еш, пі і весяліся. Але Бог сказаў яму:
Неразумны, гэтай жа ноччу забяруць душу тваю у цябе. Каму ж дастанецца тое, што
ты нарыхтаваў? Так бывае з тым, хто збірае скарбы сабе, а не перад Богам
багацее.
Сучасны чалавек
вельмі часта нагадвае хамяка... Мы рвём жылы, праліваем крывавы пот для таго,
каб мець, як мага больш, каб запрацаваць як мага больш… І гэта – добра, калі
праца не становіцца мэтай нашага жыцця… Гэта - добра, калі гэта нам не
перашкаджае багацець перад Панам, чынячы дабро ў гэты няпросты час, імкнучыся
жыць, а не існаваць, палаць агнём Божай любові, а не тлець сваім эгаізмам…Гэта - добра, калі мы перад усім збіраем скарбы ў небе...
Комментариев нет:
Отправить комментарий