Мц 18, 1–5. 10. 12–14
У тую гадзіну вучні падышлі да Езуса, кажучы: Дык
хто ж большы ў Валадарстве Нябесным? Тады Езус паклікаў дзіця і паставіў яго
сярод іх, кажучы: Сапраўды кажу вам: калі не навернецеся і не станеце як дзеці,
не ўвойдзеце ў Валадарства Нябеснае. Таму кожны, хто прынізіць сябе, як дзіця
гэтае, той будзе большым у Валадарстве Нябесным. І калі хто прымае адно такое
дзіця ў імя Маё, той Мяне прымае.
Глядзіце, не пагарджайце ніводным з гэтых малых,
бо кажу вам, што Анёлы іхнія ў небе заўсёды бачаць аблічча Айца Майго, які ёсць
у нябёсах.
Езус сказаў сваім вучням: Як вы думаеце? Калі ў
нейкага чалавека было сто авечак, і адна з іх заблукала, ці не пакіне ён
дзевяноста дзевяць у гарах і не пойдзе шукаць тую, што заблукала? Калі ж удасца
знайсці яе, сапраўды кажу вам, ён радуецца ёй больш, чым дзевяноста дзевяці,
якія не заблукалі.
Гэтак няма волі вашага Айца, які ў нябёсах, каб
загінуў адзін з гэтых малых.
Быць дзіцём
заклікае нас Збавіцель… Праз сакрамант Хросту мы атрымалі гэты дар… Аднак ці
сапраўды можам сказаць, што ў кожны момант сваёй зямной пілігрымкі мы з’яўляемся
дзецьмі Божымі – г.зн. тымі, хто давярае Госпаду і ад Яго вучыцца, як трэба
жыць, як паступаць, як любіць?
Комментариев нет:
Отправить комментарий