Мц 18, 15–20
Езус сказаў сваім
вучням: Калі саграшыць супраць цябе брат твой, пайдзі і дакары яго сам-насам.
Калі паслухаецца цябе, то ты здабыў брата свайго. Калі ж не паслухаецца, вазьмі
з сабою яшчэ аднаго ці дваіх, каб вуснамі двух ці трох сведкаў пацвердзілася
ўсялякае слова. Калі ж не паслухаецца іх, скажы касцёлу, а калі і касцёла не
паслухаецца, то няхай ён будзе для цябе як язычнік і мытнік. Сапраўды кажу вам:
усё, што вы звяжаце на зямлі, будзе звязана ў небе, і ўсё, што развяжаце на
зямлі, будзе развязана ў небе.
Зноў жа, сапраўды,
кажу вам, што, калі б двое з вас на зямлі згодна прасілі нейкай рэчы, то
станецца ім ад Айца Майго, які ў нябёсах. Бо, дзе двое ці трое сабраліся ў імя
Маё, там Я ёсць сярод іх.
“Дзе
двое ці трое сабраліся ў імя Маё, там Я ёсць сярод іх” – кажа Хрыстос… Канешне ж, асаблівым
чынам гэтыя словы адносяцца да перажывання Сакраманту
Найсвяцейшай Ахвяры алтара… Мы збіраемся на святую Імшу не для таго, каб
паразмаўляць з сябрам ці сяброўкай, не для таго, каб ўзбудзіць у сваім сэрцы
нейкія бліжэй неакрэсленыя пачуцці, але збіраемся ў імя Госпада, і падчас гэтай
сустрэчы павінны з Ім размаўляць, Яго праслаўляць, Яму дзякаваць, Яго прасіць
аб прабачэнні, да Яго ўзносіць свае маленні… Ці памятаем аб гэтым?
Комментариев нет:
Отправить комментарий