Мц 19, 3–12
Падышлі да Езуса
фарысеі і, выпрабоўваючы Яго, пыталіся: Ці дазволена чалавеку з усялякай прычыны
разводзіцца з жонкаю сваёю?
Ён сказаў ім у адказ:
Хіба не чыталі вы, што Створца спачатку стварыў іх мужчынам і жанчынай. І
сказаў: Таму пакіне мужчына бацьку і маці і злучыцца з жонкай сваёй, і абое
стануць адным целам. Таму яны ўжо не двое, але адно цела. Таму няхай чалавек не
раздзяляе таго, што злучыў Бог.
Тады яны сказалі Яму:
Чаму ж Майсей загадаў даць разводны ліст
і адпусціць яе.
Езус сказаў ім:
Майсей з-за ўпартасці вашых сэрцаў дазволіў вам разводзіцца са сваімі жонкамі,
аднак спачатку так не было. А Я кажу вам: Хто развядзецца з жонкаю сваёю не
з-за распусты і ажэніцца з іншаю, той чужаложыць.
Сказалі Яму вучні
Ягоныя: Калі такія адносіны чалавека з жонкаю, то лепш не жаніцца.
Ён сказаў ім: Не ўсе
могуць прыняць гэтае слова, але тыя, каму дадзена. Бо ёсць скапцы, якія
нарадзіліся такімі з улоння маці; ёсць скапцы, якіх людзі спаклалі; і ёсць
скапцы, якія самі зрабілі сябе скапцамі дзеля Валадарства Нябеснага.
Хто можа прыняць
гэта, няхай прымае.
«Таму няхай чалавек
не раздзяляе таго, што злучыў Бог” Гэта магчыма толькі ў тым выпадку, калі мы не будзем баяцца ўпусціць
Хрыста ў сваё сэрца, але таксама і ў сваю сям’ю, свае праблемы штодзённага
жыцця… Хрыстос ніколі не будзе паміж сужэнцамі, каб іх раздзяляць, але будзе з
імі, каб падтрымліваць, суцяшаць і яднаць – той любоўю Божай, якая доўгацярплівая,
ласкавая, не зайздросціць, не пыхлівая, не ганарыцца, не бессаромная, не шукае
свайго, не гневаецца, не памятае зла, не радуецца несправядлівасці, але
радуецца разам з праўдай; той любоўю, якая ўсё зносіць, усяму верыць, на ўсё
спадзяецца, усё церпіць; той любоўю, якая ніколі не мінае.
Комментариев нет:
Отправить комментарий