20.08.2013 - Успамін св. Бернарда, абата і доктара Касцёла.

Мц 19, 23–30

Езус сказаў сваім вучням: Сапраўды кажу вам: цяжка багатаму ўвайсці ў Валадарства Нябеснае. І яшчэ кажу вам: Лягчэй вярблюду прайсці праз ігольнае вушка, чым багатаму ўвайсці ў Валадарства Божае.

Пачуўшы гэта, вучні вельмі здзівіліся і сказалі: Дык хто ж можа быць збаўлены?

Паглядзеўшы, Езус сказаў ім: У людзей гэта немагчыма, а ў Бога ўсё магчыма.

Тады Пётр сказаў Яму ў адказ: Вось мы пакінулі ўсё і пайшлі за Табою. Дык што мы атрымаем? А Езус сказаў ім: Сапраўды кажу вам, што ў новым стварэнні, калі Сын Чалавечы сядзе на троне славы сваёй, таксама вы, якія пайшлі за Мною, сядзеце на дванаццаці тронах, каб судзіць дванаццаць плямён Ізраэля. І кожны, хто дзеля Майго імя пакінуў дамы, ці братоў, ці сясцёр, ці айцоў, ці маці, ці дзяцей, ці землі, здабудзе ў сто разоў больш і атрымае ў спадчыну жыццё вечнае. І шмат першых стане апошнімі, і апошніх — першымі.

Вось мы пакінулі ўсё і пайшлі за Табою… Як жа гэтых слоў не хапае ў нашым жыцці… Нажаль, стаючы ў праўдзе, трэба сцвердзіць, што пастаянна забываемся аб тым, што для таго, каб стаць верным Хрысту, неабходна пакінуць усё, што перашкаджае ў гэтым... не для таго каб усё страціць, але каб здабыць ў сто разоў больш і атрымаць ў спадчыну жыццё вечнае.

Вось мы пакінулі ўсё і пайшлі за Табою… Святы Пётр, які сказаў гэтыя словы, пацвердзіў іх сваім жыццём – праз штодзённыя змаганні са злым духам, праз просьбу аб прабачэнні, праз  смерць за Хрыста… А мы?