Лк 14, 25–33
Шмат
людзей ішло за Езусам. Звярнуўшыся, Ён сказаў ім: Калі хто прыходзіць да Мяне і
не зненавідзеў бацькі свайго, і маці, і жонкі, і дзяцей, і братоў, і сясцёр, і
нават жыцця свайго, той не можа быць вучнем Маім. Хто не нясе крыжа свайго і не
ідзе за Мною, не можа быць Маім вучнем.
Бо
хто з вас, калі захоча пабудаваць вежу, спачатку не сядзе і не падлічыць
выдаткаў, ці мае на будову. Калі ж закладзе падмурак і не зможа закончыць, усе,
хто ўбачыць, пачнуць смяяцца з яго, кажучы: Гэты чалавек пачаў будаваць і не
змог скончыць.
Або
які кароль, ідучы на вайну супраць іншага караля, не сядзе і не параіцца
спачатку, ці моцны ён, каб ісці з дзесяццю тысячамі супраць таго, хто ідзе на
яго з дваццаццю тысячамі? Калі не, то пакуль той яшчэ далёка, ён пашле да яго
пасланцоў прасіць міру.
Гэтак
ніхто з вас, калі не пакіне ўсяго, што мае, не можа быць Маім вучнем.
“Хто не нясе крыжа свайго…” Ведаю, Госпадзі,
што трэба прымаць цяжар штодзённага жыцця… Ведаю, што, каб не разгубіцца ў наш
час, поўны розных супярэчанасцей і незразуменнняў, неабходна ісці за Табой…
“Няхай станецца воля Твая…” Здаецца, лёгка сказаць… але ці лёгка гэта выканаць? І як
адрозніць Твай адвечны план ад пастак гэтага свету? Як зразумець, куды клічаш
мяне?... Ці я, чалавек ХХІ стагоддзя, не станаўлюся ўсё больш і больш падобным
да таго, хто магчыма і хоча пабудаваць вежу, але не здольны затрымацца і падлічыць
выдаткі, ці мае на будову?.. Ці фундаментам майго жыцця з’яўляешся Ты, Адзіны Збавіцель
свету?..
Комментариев нет:
Отправить комментарий