Аднойчы
ў шабат Езус увайшоў у сінагогу і навучаў. І быў там чалавек, які меў
паралізаваную правую руку. А фарысеі і кніжнікі сачылі, ці не будзе Езус
аздараўляць ў шабат, каб знайсці, у чым абвінаваціць Яго.
Ён
жа, ведаючы думкі іхнія, сказаў чалавеку, у якога была паралізавана рука:
Падыміся і стань пасярэдзіне. Той падняўся і стаў.
Тады
Езус сказаў ім: Я пытаюся ў вас, ці дазволена ў шабат рабіць дабро або рабіць
зло; уратаваць душу ці загубіць?
І,
паглядзеўшы на ўсіх іх, сказаў таму: Працягні руку сваю. Той зрабіў гэта, і
выздаравела рука ягоная.
А
яны ж напоўніліся лютасцю і абмяркоўвалі паміж сабою, што б зрабіць з Езусам.
Ведаючы
думкі іхнія… Шмат разоў я
задаю сабе пытанне – чаму Хрыстос, ведаючы думкі фарысеяў, а таксама тое, што яны напоўняцца лютасцю, не зважаў на гэта, але працягваў навучаць, аздараўляць,
здзяйсняючы збаўленне чалавецтва?
Адказ, канешне, крыецца ў паняцці любові – сапраўднай любові як дару,
ахвяры… Але, здаецца, не менш важным з’яўляецца той факт, што Хрыстос быў …
шчыры.
Шчырасць — адзін з аспектаў сумленнасці, праўдзівасці… Шчырасць – гэта адсутнасць
супярэчнасцяў паміж рэальнымі пачуццямі і намерамі ў дачыненні да іншага
чалавека (або групы людзей) і тым, як гэтыя пачуцці і намеры падаюцца яму на
словах… І канешне, фундаментам шчырасці з’яўляецца любоў – тая любоў, якая
трывае вечна…
Комментариев нет:
Отправить комментарий