Старонкі

вторник, 10 сентября 2013 г.

10.09.2013 - аўторак XXIII Звычайнага тыдня

Лк 6, 12–19
Езус узышоў на гару памаліцца і правёў ноч у малітве да Бога. Калі настаў дзень, паклікаў сваіх вучняў і выбраў з іх Дванаццаць, якіх і назваў Апосталамі: Сымона, якога назваў Пятром, Андрэя, брата ягонага, Якуба і Яна, Філіпа і Барталамея, Мацвея і Тамаша, Якуба Алфеевага і Сымона, якога называлі Зілотам, Юду Якубавага і Юду Іскарыёта, які стаў здраднікам.

Езус сышоў з Дванаццаццю ўніз і стаў на раўніне. І быў там вялікі натоўп вучняў Ягоных і вялікае мноства людзей з Юдэі і Ерузалема, з узбярэжных ваколіц Тыра і Сідона.

Яны прыходзілі паслухаць Яго і аздаравіцца ад сваіх хваробаў. І тыя, хто цярпеў ад нячыстых духаў, вылечваліся. І ўсе людзі імкнуліся дакрануцца да Яго, таму што ад Яго сыходзіла сіла і вылечвала ўсіх.



Хрыстос кліча апосталаў. Гэта пакліканне і кожнага хрысціяніна - быць апосталам, быць святлом для іншых, дапамагаць іншым на шляху да неба. Але перад усім, зразумела, гэта азначае, што мы самі павінны рухацца ў напрамку нябеснай брамы. Дзе ж узяць сіл, каб не разгубіцца, не стаміцца, не страціць?

Адказ ясны - у глыбокім зносінах з Богам. У пастаянным знаходжанні з Ім. Св. Павел сёння кажа нам - « Як вы прынялі Госпада Ісуса Хрыста, так паступайце ў Ім, укаранёныя і збудаваныя ў Ім, умацаваныя вераю, як навучылі вас, перапаўняючыся ўдзячнасцю.».

Паступаць, дзейнічаь, жыць у Хрысце - гэта азначае ўвесь час памятаць пра Ягоныя словы, пастаянна пытацца сябе, а што зрабіў бы Хрыстос на маім месцы і выбіраць з розных дарог і сцежак заўсёды тую, на якой чакае мяне Збавіцель.


Часам мы блытаем важнае з галоўным, сродкі становяцца мэтай. Запрашаю праз ўсведамленне гэтага паглядзець на сваё стаўленне да малітвы. Ці становіцца малітва для мяне месцам сустрэчы з Богам, ці працягваю я жыць з Ім і ў Ім і пасля таго як ўстану з каленяў? Іншымі словамі працягваецца Ці мая сустрэча з Езусам распачатая ў ранішніх малітвах і разважанні ў падзеях дня?

Комментариев нет:

Отправить комментарий