18.09.2013 - успамін св. Станіслава Косткі.

Лк 7, 31–35

Пан сказаў: З кім параўнаю людзей роду гэтага? Да каго яны падобныя? Яны падобныя да дзяцей, што сядзяць на рынку і клічуць адно аднаго, кажучы: Мы гралі вам на жалейцы, а вы не плясалі; мы спявалі жалобныя песні, а вы не плакалі.

Прыйшоў Ян Хрысціцель, які не еў хлеба і не піў віна, а вы кажаце: У ім злы дух. Прыйшоў Сын Чалавечы, які есць і п’е, а вы кажаце: Гэты чалавек — абжора і п’яніца, сябра мытнікаў і грэшнікаў. Але апраўдана мудрасць ўсімі дзецьмі сваімі.

Не распазнаць прысутнасць Бога ў сваім жыцці… Прайсці міма галоўнага, ставячы на першае месца сродкі, а не мэту – гэта пасткі для сучаснага хрысціяніна…

Як гэтага пазбегнуць? – неабходна скіраваць свой зрок на Хрыста, які паказвае, як трэба паступаць у жыцці – трэба стаць дзіцём Божым і нястомна аднаўляць гэтае сыноўства ў сваім жыцці, кіруючыся перад усім любоўю – той любоўю, якая “доўгацярплівая, любоў ласкавая, не зайздросціць, любоў не пыхлівая, не ганарыцца, не бессаромная, не шукае свайго, не гневаецца, не памятае зла, не радуецца несправядлівасці, але радуецца разам з праўдай. Усё зносіць, усяму верыць, на ўсё спадзяецца, усё церпіць. Любоў ніколі не мінае”