Лк 9, 57–62
Калі
Езус і вучні Ягоныя былі ў дарозе, хтосьці сказаў Яму: Я пайду за Табою, куды б
Ты ні пайшоў. Езус сказаў яму: Лісы маюць норы, і птушкі нябесныя — гнёзды, а
Сын Чалавечы не мае, дзе схіліць галаву.
А
другому сказаў: Ідзі за Мною. Той адказаў: Пане, дазволь мне спачатку пайсці і
пахаваць бацьку майго. Але Езус сказаў яму: Пакінь мёртвым хаваць сваіх
мёртвых, а ты ідзі і абвяшчай Валадарства Божае.
Яшчэ
іншы сказаў: Я пайду за Табою, Пане, але спачатку дазволь мне развітацца з
хатнімі маімі. Езус жа сказаў яму: Ніводзін, хто паклаў руку сваю на плуг і
азіраецца назад, не надаецца да
Валадарства Божага.
Я пайду за Табою, але… Гэтыя словы як жа часта гучаць у нашым жыцці…
Я пайду за Табою, але дай мне здароўе… Я пайду за Табою, але зрабі, каб не
было ў маім жыцці ніякіх праблем… Я пайду за Табою, але ўчыні, каб я меў такую
працу, каб працаваць як найменш, а зарабляць як найбольш…
Ніводзін, хто паклаў
руку сваю на плуг і азіраецца назад, не надаецца да Валадарства Божага.
Жыццё хрысціяніна, у якога няма праблем – гэта не жыццё хрысціяніна…
Комментариев нет:
Отправить комментарий