Лк 10, 13–16
У
той час Езус сказаў:
Гора
табе, Харазін! Гора табе, Бэтсаіда! Бо, калі б у Тыры і Сідоне былі цуды, што
сталіся сярод вас, то яны даўно б, седзячы ў мешкавіне і ў попеле, пакаяліся.
Але Тыру і Сідону лепш будзе на судзе, чым вам. І ты, Кафарнаум, што аж да неба
будзеш узвышаны, аж да адхлані сыдзеш.
Хто
слухае вас, Мяне слухае, і хто вас адкідае, Мяне адкідае. А хто адкідае Мяне,
адкідае таго, хто паслаў Мяне.
Ці я не адкідваю Хрыста са свайго жыцця, уцякаючы ад вырашэння праблем ці робячы выгляд, што іх няма?
Ці я слухаюся Таго, у Каго справядлівасць, а можа нават не хачу пачуць
голасу Госпада? Чаго ж тады здзіўляцца, што прарок Набук заўважае “у нас жа –
сорам на тварах?
Хрыстос сёння кажа: “Гора….!” Сапраўды, гора мне, хрысціяніну, калі я,
маючы магчымасць штодзённа дасведчваць прысутнасць Бога ў сваім жыцці і Яго
збаўчае дзеянне ў нашай штодзённасць, застаюся млявым і абыякавым да
сапраўднага жыцця…
Комментариев нет:
Отправить комментарий