Лк 17, 11–19
Езус, калі
ішоў у Ерузалем, праходзіў праз Самарыю і Галілею. І калі Ён уваходзіў у адну вёску, сустрэлі Яго дзесяць
пракажоных, якія сталі здалёк і моцным голасам казалі: Езус, Настаўнік,
змілуйся над намі. Убачыўшы іх, Ён сказаў ім: Ідзіце, пакажыцеся святарам. А
калі адышлі, яны ачысціліся.
І адзін з
іх, убачыўшы, што стаў аздароўлены, вярнуўся, моцным голасам праслаўляючы Бога,
і, упаўшы ніцма да ног Ягоных, дзякаваў Яму. А быў гэта самаранін. Тады Езус
сказаў: Ці не дзесяць было ачышчаных, дзе ж дзевяць? Не знайшлося нікога, хто б
вярнуўся аддаць славу Пану, акрамя гэтага чужынца? І сказаў яму: Устань, ідзі;
вера твая збавіла цябе.
Госпад і сёння чыніць цуды ў нашым жыцці… Аднак
як жа часта паўтараецца гісторыя, апісаная ў Евангеллі, які мы толькі што
пачулі – мы прывыклі да таго, што гэта адбываецца, мы мяркуем, што гэта нам
належыць, мы патрабуем, каб Збавіцель даў нам менавіта тое, чаго мы хочам, а не
таго, што нам сапраўды неабходна... Мы крыўдзімся, калі штосьці здараецца не
па-нашаму…
Ці Бог – машына-аўтамат??? Ці Валадарства Божае –
гэта крама???
Комментариев нет:
Отправить комментарий