28.07.2014 панядзелак XVII звычайнага тыдня

Мц 13, 31–35

Зерне гарчычнае становіцца  дрэвам, так  што прылятаюць птушкі нябесныя і гняздзяцца ў галінах яго

У той час: Езус расказаў народу такую прыпавесць: Валадарства Нябеснае падобнае да зерня гарчычнага, якое узяў чалавек і пасеяў на полі сваім. Хоць яно меншае за ўсялякае насенне, калі вырасце, бывае вышэйшым за іншыя расліны і становіцца  дрэвам, так што прылятаюць птушкі нябесныя і гняздзяцца ў галінах яго.

Пасля Ён прапанаваў ім іншую прыпавесць: Валадарства Нябеснае падобнае да закваскі, якую жанчына ўзяла і паклала ў тры меры мукі, пакуль не скісла ўсё. Усё гэтае Езус гаварыў народу прыпавесцямі і без прыпавесці не гаварыў ім, каб збылося сказанае прарокам, які кажа: адкрыю ў прыпавесцях вусны Мае, раскажу ўтоенае ад стварэння свету.

…Зерне гарчычнае меньшае за ўсялякае насенне. Гэтаксама і зерне веры – здаецца, незаўважным. Але, калі прарастае ў душы – робіцца магутным дрэвам любові. І ў цені гэтага дрэва прыходзяць адпачыць шматлікія вандроўнікі. Дрэва любові, што прарасло з зерня веры, гатовае даць цень усім, хто мае патрэбу. Гэтак сэрца чалавека, поўнае любові,  абдымае ўсіх, хто шукае дапамогі, ззяе ў цемры раўнадушша, як светач, што не дае згубіцца.

Зерне веры – Слова, пасеянае Богам у нашу душу. Але няпроста яго вырасціць. Пакуль набярэцца сіл, пагражаюць яму віхуры спакусаў, навальніцы здрадаў, град паклёпаў і тысячы “жыццёвых непагодаў”.

Шчаслівы, хто пасеяў гэта зерне на поле свайго жыцця, даглядаў і клапаціўся, паліваў жывой вадой Божай мудрасці. Шчаслівы, бо на полі ягонага жыцця квітнее дрэва любові, а галіны яго дастаюць да самага Божага Валадарства.