18.07.2014 - Пятніца XV звычайнага тыдня

Мц 12, 1–8

Сын Чалавечы — Гаспадар шабату

У той час Езус праходзіў у шабат праз збожжа. А вучні Ягоныя згаладаліся і пачалі зрываць каласы і есці. Фарысеі, убачыўшы гэта, сказалі Яму: Вось вучні Твае робяць тое, чаго нельга рабіць у шабат.

А Ён адказаў ім: Вы не чыталі, што рабіў Давід, калі згаладаўся сам і тыя, хто быў з ім? Як ён увайшоў у дом Божы і еў ахвярныя хлябы, якіх нельга было есці ні яму, ні тым, хто быў з ім, а толькі адным святарам?

Або ці не чыталі вы ў Законе, што ў шабат святары ў святыні парушаюць шабат, аднак не вінаватыя? Але кажу вам, што тут нешта большае за святыню. Калі б ведалі вы, што азначае: Міласэрнасці хачу, а не ахвяры, — не асудзілі б невінаватых. Бо Сын Чалавечы — Гаспадар шабату.

                                        

 

У нашым жыцці мы таксама часта робімся фарысеямі ў дачыненні да нашых бліжніх. Змагаючыся “за праўду,” мы перастаем бачыць у  бліжнім чалавека (бачыць яго перажыванні, яго страхі, яго патрэбы, яго смуткі, бачыць яго як асобу), а пачынаем разглядаць яго як парушальніка нашага спакою . У кожным, хто спрабуе нейкім чынам зламаць стэрэатыпы, мы бачым пагрозу, бо баімся, што і ад нас запатрабуюць штосьці змяніць у сваім жыцці.

Можа, варта спытацца, наколькі праўдзівая наша праўда? Ці не хаваем мы за клопатам аб “выкананні закона” абыякавасць і раўнадушша да іншых людзей?