01.08. пятніца XVII звычайнага тыдня

Мц 13, 54–58

Ці не сын Ён цесляра? Адкуль жа ў Яго ўсё гэта?

У той час: Езус прыйшоў на сваю бацькаўшчыну і вучыў іх у сінагозе іхняй, так што яны здзіўляліся і казалі: Адкуль у Яго гэтая мудрасць і моц? Ці не сын Ён цесляра, ці не Ягоную Маці завуць Марыя, а братоў Ягоных Якуб і Юзаф, Сымон і Юда? І сёстры Яго ці не ўсе сярод нас? Адкуль жа ў Яго ўсё гэта? І сумняваліся ў Ім.

А Езус сказаў ім: Не бывае прарока без пашаны, хіба толькі на бацькаўшчыне сваёй і ў доме сваім. І не ўчыніў там шмат цудаў з-за нявер’я іхняга.

…Як цяжка нам бывае паверыць у тое, што нашы суседзі здатныя на нешта вартае ўвагі.  І наколькі ж мы бываем здзіўлены, калі раптам чуем у СМІ, што хтосьці з нашых знаёмых ці аднакласнікаў здзейсніў штосьці значнае.

Як жа мы рэагуем на такую навіну?

Хтосьці дзівіццца, як так можа быць? Я сядзеў з ім за адной партай і ніколі не чуў, што ён умее граць на скрыпцы, а тут  -- бач ты – лаўрэат міжнароднага  конкурса. І адкуль у яго такія здольнасці? Ягоныя ж бацькі – звычайныя людзі. І рэдка хто прызнаецца, што  калісьці выхваляўся перад тым  лаўрэатам  трыма  акордамі  на гітары… Не ў нашай гэта звычцы – прызнаваць, што  “я не такая ўжо і зорка”. Тым больш, калі мне ўжо за сорак, я – паважная асоба, займаю  важкі  статус у грамадстве… 

Але  тэлесюжэт сведчыць  неабвержна.  Авацыя  ў  зале  філармоніі транслявалася  на ўвесь свет – і мы згаджаемся:  “Так,  сапраўды “свяціла”!

Але ўнутры  нас  усё  бушуе  пытанне: “”І  адкуль  жа  у яго  гэта…” А, часам  яшчэ  да  яго  дадаецца: “Чаму  яму – чаму  не мне?”

Але ёсць  і іншы  варыянт  успрыймання: “Гэтага не можа  быць! Ды што ён можа?  Гэта ўсё – блат  і грошы. А  так-то  ён  нічога  не варты. Ці мне  не  знаць – я ж  сядзеў за адной партай. Ён, нават  тры  акорды  на  гітары  прайграць  не мог…”

Мы  рашуча  не  жадаем  дапусціць, што  побач  з  намі  знаходзіцца хтосьці  Надзвычайны. Не  дапускаем  і Госпада  ў   сваю  свядомасць. І тым  больш  у  сваё  жыццё. Менавіта  праз  нашу  пыху  цуды  не  могуць  знайсці шчыліну  у  каменным муры  нашага  сэрца.

І  што ж  рабіць  нам  з гэтым? Ратунак  толькі адзін:  прызнаць, што я  зусім не з’яўляюся цэнтрам  сусвету. А хто?

Прыслухайся  да  голаса свайго  сэрца. Ці не гучыць  там  кволая  думка: “Госпадзе, а  можа  гэта – Ты?” І калі не дасі  задушыць гэты  агеньчык  азарэння – будзеш  шчаслівы. Будзеш. Таму, што паверыш Таму, Хто прыйшоў  ратаваць  цябе і  аздараўляць  Сваёй  збаўчай  любоўю.