23.08. субота ХХ звычайнага тыдня

Мц 23, 1–12

Гавораць і не робяць

У той час: Езус прамовіў да народа і вучняў сваіх такімі словамі:

Пасад Майсея занялі кніжнікі і фарысеі. Таму ўсё, што скажуць вам, рабіце і захоўвайце, але не рабіце паводле ўчынкаў іхніх. Бо яны гавораць і не робяць. Таму што яны звязваюць цяжкія і непасільныя ношы і ўскладаюць на плечы людзей, а самі не хочуць і пальцам крануць іх. Усе ж учынкі свае робяць яны дзеля таго, каб паказацца людзям. Яны пашыраюць філактэрыі свае і павялічваюць махры. Любяць першыя месцы на гасцінах і першыя лавы ў сінагогах, і прывітанні на рынках, і каб людзі называлі іх «pаббі».

Вы ж не дазваляйце называць сябе «настаўнік», бо адзін у вас Настаўнік, а ўсе вы — браты. І айцом вашым не называйце нікога на зямлі, бо адзін у вас Айцец Нябесны. I не дазваляйце называць сябе кіраўнікамі, бо адзін у вас Кіраўнік — Хрыстус. Большы з вас няхай будзе слугою для вас. Бо той, хто ўзвышае сябе, прыніжаны будзе, а той, хто прыніжае сябе, будзе ўзвышаны.

…Калі думаем, што “кніжнікі і фарысеі” гэта толькі тыя, хто мае ўладу і аўтарытэт у грамадстве ці ў касцёле, ці нейкія іншыя “вялікія мужы”, то рызыкуем падмануць саміх сябе. Бо кожны раз, калі ў нашых стасунках з бліжнімі праяўляем ганарыстасць і высакамерную паблажлівасць, наш уласны  “хвост паўліна” ззяе не горш за фарысейскія “махры”.

Да таго ж ёсць яшчэ вытанчаная форма фарысейства, калі мы, нібыта, “не дазваляем называць сябе кіраўнікамі,” але робім усё, каб даць паняць, што без нас справа б загінула, і толькі, дзякуючы нашай мудрасці (дбайнасці, прадбачлівасці, кампетэнтнасці – патрэбнае падкрэсліць) яна яшчэ трывае.

Сёння Госпад заклікае нас да ахвярнасці і служэння. 

Памятайма, што “быць слугою” не азначае “прыслужывацца” ці шукаць ухвалення ад гаспадара. Служыць – азначае праяўляць  шчыры клопат і ў кожным патрабуючым дапамогі бачыць брата.