30.08 -- субота ХХІ звычайнага тыдня

Мц 25, 14–30

У малым ты быў верны, увайдзі ў радасць гаспадара твайго

У той час Езус расказаў сваім вучням гэтую прыпавесць: Пэўны чалавек, ад’язджаючы, паклікаў слуг сваіх і даручыў ім маёмасць сваю. Аднаму даў пяць талантаў, другому — два, іншаму — адзін, кожнаму паводле ўласных магчымасцяў, і ад’ехаў. Той, які атрымаў пяць талантаў, пайшоў і пусціў іх у абарот, і зарабіў яшчэ пяць талантаў. Таксама і той, які атрымаў два таланты, прыдбаў яшчэ два. А той, які атрымаў адзін талант, пайшоў і закапаў яго ў зямлю, і схаваў срэбра гаспадара свайго.

Па доўгім часе прыходзіць гаспадар слугаў гэтых і патрабуе ад іх рахунку.

Той, які атрымаў пяць талантаў, падышоў і прынёс яшчэ пяць талантаў і кажа: Гаспадар, пяць талантаў ты даў мне, вось яшчэ пяць талантаў я зарабіў на іх. Гаспадар ягоны сказаў яму: Добра, слуга добры і верны, у малым ты быў верны, над многім цябе пастаўлю. Увайдзі ў радасць гаспадара твайго.

Падышоў таксама і той, які атрымаў два таланты, і сказаў: Гаспадар, два таланты ты даў мне, вось яшчэ два таланты зарабіў я. Гаспадар ягоны сказаў яму: Добра, слуга добры і верны, у малым ты быў верны: над многім цябе пастаўлю. Увайдзі ў радасць гаспадара твайго.

Падышоў і той, які атрымаў адзін талант, і сказаў: Гаспадар, я ведаў, што ты чалавек жорсткі: жнеш там, дзе не сеяў, і збіраеш там, дзе не рассыпаў. Таму, пабаяўшыся, я пайшоў і схаваў талант твой у зямлю. Вось вазьмі сваё.

Гаспадар жа ягоны сказаў яму ў адказ: Нягодны і лянівы слуга, ты  ведаў, што я жну там, дзе не сеяў, і збіраю там, дзе не рассыпаў. Таму трэба было табе аддаць срэбра маё банкірам, а я, прыйшоўшы, атрымаў бы сваё з выгадай. Таму забярыце ў яго талант і дайце таму, хто мае дзесяць талантаў. Бо кожнаму, хто мае, будзе дадзена і памножыцца. А ў таго, хто не мае, будзе забрана і тое, што мае. А бескарыснага слугу выкіньце вон у цемру. Там будзе плач і скрыгатанне зубоў.

    …Здзіўляе дзёрзкасць гэтага апошняга -- мала таго, што не паклапаціўся, каб атрымаць прыбытак, дык яшчэ і выказвае гаспадару ў вочы: “Я ведаю, што ты жорсткі і нажываешся за чужы кошт…” Цікава, ён і на самой справе спадзяваўся, што Гаспадару спадабаецца ягоны адказ?

    А калі сур’ёзна, то сітуацыя гэта часта адбываецца ў чалавечых адносінах з Богам. Незадаволеныя сваім жыццём, мы схільныя вінаваціць Бога ў нашых няўдачах, хоць самі не прыкладаем высілкаў, каб неяк упарадкаваць яго. Мы называем Божыя прыказанні несучаснымі і насміхаемся з тых, хто стараецца іх выконваць, а калі ў наша жыццё прыходзіць нечаканая бяда, здзіўляемся і ўсклікаем: “Божа, за што гэта мне?! Чаму Ты такі жорсткі?!” І зусім не бярэм пад увагу, што ўчынкі нашыя супярэчылі Божай праўдзе. І здзіўляць нас павінна тое, што гэтая "бяда" здарылася толькі зараз. 

    Вядома ж, значна прасцей абурацца на тое, што "кожнаму, хто мае, будзе дадзена і памножыцца, а ў таго, хто не мае, будзе забрана і тое, што мае..." Але сёння Хрыстос кліча нас паглядзець крытычна на сваё жыццё, і, пакуль яшчэ не позна, "пусціць у абарот свой талант".