12.09. -- Успамін Найсвяцейшага Імя Марыі

Лк 6, 39–42

Хіба можа сляпы вадзіць сляпога?

У той час: Езус расказаў сваім вучням такую прыпавесць: Хіба можа сляпы вадзіць сляпога? Ці ж не зваляцца абодва ў яму?

Вучань не большы за настаўніка. Але кожны добра падрыхтаваны стане такім, як яго настаўнік.

Чаму ты бачыш шчэпку ў воку брата свайго, а бервяна ва ўласным воку не заўважаеш? Як ты можаш казаць брату свайму: Дай, браце, я выцягну шчэпку з вока твайго, — калі сам не бачыш бервяна ў сваім воку? Крывадушнік, выцягні спачатку бервяно са свайго вока, і тады ўбачыш, як выцягнуць шчэпку з вока свайго брата. 

“Хіба можа сляпы вадзіць сляпога? Ці ж не зваляцца абодва ў яму?” – чуем сёння. І безумоўна згаджаемся, калі сапраўды разважаем пра рэальна сляпога чалавека. Але, чамусьці слепата духоўная нас не пужае: ахвотна паддаемся на байкі розных красамоўцаў, адкідаючы навуку касцёла. Чаму? А таму, што яны гавораць тое, што нам хочацца чуць: рабіце ўсё, што хочаце, жывіце і клапаціцеся толькі пра задавальненне жаданняў, бярыце ўсё ад жыцця, трэба ўсё паспытаць у жыцці;  перш, чым ажаніцца, трэба пажыць разам і праверыць, ці падыходзіце вы адзін аднаму…

Колькі яшчэ падобных прыкладаў чуем мы штодзённа? І слухаем “сляпцоў” і разам валімся ў яму.

Адначасова, мы рэдка ўспамінаем пра ўласную недасканаласць, затое заўсёды гатовыя павучаць другога. Нам здаецца (ў нашай слепаце), што мы “ніколі б так не зрабілі”, як наш сусед, брат ці калега. Але ж ці сапраўды так? Чаму не прыходзяць нам на памяць уласныя памылкі, калі мы падступаемся са “шчыпцамі праўды” да вока бліжняга? Можа, варта было б напачатку разабраць уласны дравяны склад?

Вядома, калі наш сябра памыляецца, мы павінны дапамагчы яму ўбачыць яго памылку. Але адначасова павінны зрабіць гэта так, каб сапраўды дапамагчы яму выправіць шкоду, а не зняважыць ці высмеяць чалавека.  

Хрыстос сёння асцерагае нас ад духоўнай слепаты, і чакае, што мы будзем шукаць Ягонай праўды, каб не ўваліцца ў прорву, дзе не будзе святла. Чакае нашай пакоры і самакрытычнасці, чакае, што не здаволімся станам слепаты, а пажадаем, каб Бог адкрыў нашы вочы і зрабіў бы нашыя сэрцы відушчымі.