Лк 9, 57–62
Я
пайду за Табою, куды б Ты ні пайшоў
У
той час калі
Езус і вучні Ягоныя былі ў дарозе, хтосьці сказаў Яму: Я пайду за Табою, куды б
Ты ні пайшоў. Езус сказаў яму: Лісы маюць норы, і птушкі нябесныя — гнёзды, а
Сын Чалавечы не мае, дзе схіліць галаву.
А
другому сказаў: Ідзі за Мною. Той адказаў: Пане, дазволь мне спачатку пайсці і
пахаваць бацьку майго. Але Езус сказаў яму: Пакінь мёртвым хаваць сваіх
мёртвых, а ты ідзі і абвяшчай Валадарства Божае.
Яшчэ
іншы сказаў: Я пайду за Табою, Пане, але спачатку дазволь мне развітацца з
хатнімі маімі. Езус жа сказаў яму: Ніводзін, хто паклаў руку сваю на плуг і
азіраецца назад, не надаецца да
Валадарства Божага.
“Я пайду, але…” гучыць у нашым сэрцы… Я пайду, але спачатку атрымаю
адукацыю… Я пайду, але найперш мне трэба скаштаваць смак гэтага свету, які з’яўляецца
такім прывабным… Я пайду, але спачатку мне трэба запрацаваць шмат грошай… Я
пайду, але найперш хачу рэалізаваць свае жаданні і мары…
Гэтых “але…” можа быць вельмі шмат у маім жыцці – менавіта таму трэба
памятаць, што “ніводзін, хто паклаў руку сваю на плуг і азіраецца назад, не
надаецца да Валадарства Божага”…
Комментариев нет:
Отправить комментарий