Мк 22, 1–10
Усіх, каго
сустрэнеце, запрасіце на вяселле
У той час aдказваючы,
Езус зноў расказаў прыпавесць першасвятарам і старэйшынам народа: Валадарства
Нябеснае падобнае да караля, які справіў вяселле для сына свайго. I паслаў
слугаў сваіх паклікаць запрошаных на вяселле, але не хацелі прыйсці.
Зноў паслаў іншых
слугаў, кажучы: Скажыце запрошаным: вось я прыгатаваў гасціну маю, зарэзаны
валы мае і адкормлена жыўнасць, і ўсё падрыхтавана. Прыходзьце на вяселле!
Але яны пагардзілі і
адышлі: хто на сваё поле, а хто на свой гандаль. Астатнія ж, схапіўшы слугаў
ягоных, зняважылі і забілі іх.
Кароль жа раззлаваўся
і, паслаўшы войска сваё, знішчыў забойцаў гэтых і падпаліў іхні горад.
Тады ён кажа сваім
слугам: Вяселле гатова, але запрошаныя не былі годнымі. Таму пайдзіце на
ростані і ўсіх, каго сустрэнеце, запрасіце на вяселле. I слугі тыя, выйшаўшы на
дарогі, сабралі ўсіх, каго знайшлі: і кепскіх, і добрых. І напоўнілася вяселле
гасцямі.
Але ж мы як жа часта
паступаем так, як тыя запрошаныя каралём госці – пагарджаем гэтым запрашэннем.
Эгаістычна выбіраем свае палеткі і свой гандаль, па-сутнасці забіваючы ў сабе
тое, што паходзіць ад Бога…
Госпад запрашае нас…
Які ж адказ на Яго заклік я дам сёння? І ці клапачуся пра вясельную вопратку сваёй душы?
Комментариев нет:
Отправить комментарий