13.10 - панядзелак ХХVIII звычайнага тыдня

Лк 11, 29–32

Гэтаму пакаленню не будзе дадзена знаку, апроч знаку Ёны

У той час: калі стаў збірацца народ, Езус пачаў гаварыць: Пакаленне гэтае — нягоднае пакаленне, яно шукае знаку, і не будзе дадзена яму знаку, апроч знаку Ёны. Бо, як Ёна стаў знакам для нінівіцянаў, так будзе і Сын Чалавечы для гэтага пакалення. Каралева Поўдня ўстане на судзе з людзьмі гэтага пакалення і асудзіць іх, бо яна прыйшла з краю зямлі паслухаць мудрасць Саламонаву, а вось тут нешта большае за Саламона. Людзі з Нінівы ўстануць на судзе з гэтым пакаленнем і асудзяць яго, бо яны раскаяліся дзякуючы прапаведаванню Ёны, а вось тут нешта большае за Ёну.

 

"Калі зробіш, як я хачу -- паверу ў Цябе!"-- так часта заяўляем мы Хрысту.

"Вось, калі б Езус сам прыйшоў і сказаў, тады я, напэўна б, паверыў..." -- і такое даводзіцца чуць.

Мы прыглядаемся да палёту зорак і шукаем "праўдзівыя прыкметы" ў тым, якім бокам зваліцца на зямлю ліст з дрэва. Мы хочам ведаць будучыню і лезем у гараскоп, каб прачытаць: "Авенам сёння няварта пачынаць сур'ёзную справу..." Так, няварта -- бо якія ж сур'ёзныя справы могуць быць у чалавека, які лічыць сябе баранам?

Мы шукаем знакаў і думаем, што вось аднойчы станем сведкамі чагосьці неверагоднага, і тады -- ах -- і паверылі!

Але Езус гаворыць:  "Не будзе гэтаму пакаленню дадзена знаку, апроч знаку Ёны." Таму, што вера нараджаецца не ад "знакаў", якія цешаць нашу цікаўнасць ці самалюбства, а ад жадання знайсці Бога.