30.01 -- пятніца ІІІ звычайнага тыдня

 Мк 4, 26–34

Чалавек кідае зерне і спіць, а як зерне ўзыходзіць, ён не ведае

    У той час: Езус сказаў народу: Валадарства Божае, нібы чалавек, што кідае зерне ў зямлю. І спіць, і ўстае ноччу і днём, а як зерне ўзыходзіць і расце, ён не ведае. Бо зямля прыносіць плён сама па сабе: спачатку зеляніну, потым колас, потым поўнае зерне ў коласе. Калі ж саспее плод, адразу пасылае серп, таму што настала жніво.

    І казаў: З чым параўнаем Валадарства Божае? Ці ў якой прыпавесці выявім яго? Яно — як гарчычнае зерне: калі яго сеюць ў зямлю, яно найменшае з усяго насення на зямлі. Калі ж пасеяна, узыходзіць і становіцца большым за ўсялякую зеляніну, і пускае вялікае галлё, так што пад ценем ягоным могуць хавацца птушкі нябесныя.

     У многіх такіх прыпавесцях прапаведаваў ім слова, колькі яны маглі слухаць. І без прыпавесці не казаў ім, а сваім вучням сам-насам тлумачыў усё.

"...Валадарства Божае, нібы чалавек, які кідае зерне ў зямлю і спіць... А як зерне ўзыходзіць і расце, ён не ведае."
--Дык тады ад нас нічога не залежыць! -- Усклікне чалавек, -- што пасеяна, тое і вырасце.
Але ж ці так? Хіба Бог у Святым Хросце сее ў нас здольнасць хітрыць, нагаворваць на бліжняга, фанабэрыцца, зайздросціць? Не -- пасеяна зусім іншае: шчырасць, дабрыня, міласэрнасць, адказнасць, любоў... Але недзе "ў часе росту" зерне нашай душы атручваецца грэшнымі сокамі: трапляем у розныя залежнасці, вучымся падманваць, ваюем з бліжнімі.
Толькі мы ж -- не зярняты, якія не маюць розуму. Мы -- людзі, здольныя адрозніваць дабро і зло, і таму мы таксама адказныя за тое, што з нас вырасце -- ці будзе гэта дрэва дабрыні, у цені якога можна будзе адпачыць ад варожасці і хлусні свету, ці гэта будзе ядавіты анчар, які сваімі выпарэннямі (хлуснёй, здрадай, зайздрасцю, злобай) будзе нішчыць усё жывое, што  мае няшчасце патрапіць у цень ягонай кроны.
Каб выраслі мы добрым дрэвам, даецца нам жывая вада Божага слова і Святыя Сакраманты, каб мацаваліся нашы цноты. Але ж і мы павінны дацягнуцца каранямі нашых душаў і трымацца за гэты ратавальны грунт, які даў нам Госпад, каб нашае дрэва прынесла добры плод.